چو دست بر سر زلفش کشم بتاب رود/ور آشتی طلبم با سر عتاب رود

چو ماه نوره بیچارگان نظاره/زندبه گوشه ابرو و در نقاب رود

شب شراب خرابم کند به بیداری/و گر به روز شکایت کنم به خواب رود

طریق عشق پر آشوب و فتنه است ای دل/بیفتد آنکه در این راه با شتاب رود

گدایی در جانان به سلطنت مفروش/کسی ز سایه این در به آفتاب رود

سواد نامه موی سیاه چون طی شد/بیاض کم نشود گر صد انتخاب رود

حباب را چو فتد باد نخوت اندر سر/کلاه داریش اندر سر شراب رود

              حجاب راه تویی حافظ از میان برخیز

            خوشا کسی که در این راه بی حجاب رود

افوض امری الی الله....

تنهایی ما اهمیت و معنایی دو گانه دارد: از سویی آگاهی بر خویشتن است و از سوی دیگر آرزوی گریز از خویشتن.

درد عشق همان درد تنهایی است. آمیزش و تنهایی مخالف هم و مکمل هم هستند.

در دنیای ما عشق تجربه ای تقریبا دست نیافتنی است. همه چیز علیه عشق است: اخلاقیات, طبقات, قوانین, نژادها و حتی خود عشاق . زن برای مرد همیشه آن «دیگری» بوده است, ضد و مکمل او. اگر جزئی از وجود ما در عطش وصل اوست, جزء دیگر- که به همان اندازه آمر است- او را دفع می کند.

عشق امری طبیعی نیست. عشق امری بشری است, بشری ترین رگه در شخصیت انسان. چیزی است که ما از خود ساخته ایم و در طبیعت وجود ندارد. چیزی که ما هر روز خلق می کنیم و منهدم. اینها که گفتیم تنها موانع میان عشق و ما نیستند عشق انتخاب است... شاید انتخاب آزاد تقدیرمان.

اما انتخاب عشق در جامعه ما ناممکن است... عشق برای آنکه متحقق شود باید قوانین دنیای ما را زیر پا بگذارد. عشق رسوا و خلاف قاعده است. جرمی است که دو ستاره با خارج شدن از مدار مقررشان و به هم پیوستن در میان فضا مرتکب می شوند. مفهوم رمانتیک عشق که متضمن گسستن و گریختن و فاجعه است یگانه مفهومی از عشق است که امروز ما می شناسیم. چون همه چیز در جامعه ما مانع از آنست که عشق انتخابی آزاد شود. زن در تصویری که جامعه مذکر بر او تحمیل کرده محبوس است, بنابراین اگر سراغ انتخاب آزاد برود مانند این است که حصار زندان را شکسته است.

ما باید عمیق ترین محبت هایمان را با تصویری منطبق کنیم که رده اجتماعی ما در زن می پسندد. عشق ورزیدن به زنی از نژاد دیگر, یا طبقه ای دیگر دشوار است, اگر چه ممکن است مردی سفید پوست عاشق زنی سیاهپوست شود...یا نجیب زاده ای عاشق کلفتش بشود یا بالعکس. اما این ممکن بودنها ما را از شرم سرخ می کند. و چون از انتخاب آزاد بازداشته می شویم, زنی را از میان آنها که «مناسب» هستند به همسری برمی گزینیم. هرگز هم اقرار نمی کنیم که با زنی ازدواج کرده ایم که عاشقش نیستیم. زنی که شاید عاشق ما باشد, اما نمی تواند خود واقعی خودش باشد. سوان می گوید: «و فکر اینکه بهترین سالهای عمرم را با زنی تلف کرده ام که انگ من نبوده است.» بیشتر مردان عصر جدید می توانند این جمله را در بستر مرگ خود تکرار کنند. و بیشتر زنهای عصر جدید هم فقط با تغییر یک کلمه می توانند این کار را بکنند.

حمایت از ازدواج موجه می بود اگر جامعه امکان انتخاب آزاد می داد. و چون چنین نیست, جامعه باید بپذیرد که ازدواج تحقق والای عشق نیست, بلکه شکلی حقوقی , اجتماعی و اقتصادی است که اهداف آن با اهداف عشق مغایر است.

دیالکتیک تنهایی/اوکتاویوپاز/ خشایار دیهیمی/ نشر لوح فکر

فردا می خواهم رای بدهم. خیلی ها را هم دعوت کردم به رای دادن. رای خیلی های دیگر را هم عوض کردم. اما متاسفانه آنقدر تبلیغات اصلاح طلبان کم رنگ بود که دیشب حال و حوصله پیام کوتاه فرستادن دیگر نداشتم و برای خیلی ها نفرستادم. آنطرف آبی ها ظاهرا بیشتر از ما نگران انتخابات هستند. حتی ابراهیم نبوی که حالا در نقش اپوزوسیون در سایت «روز» مطلب می نویسد هم خواسته بود هر کس ده نفر را با خود پای صندوق رای ببرد و مطمئن شود که آنها رایشان را داخل صندوق انداخته اند. بعد هم تاکید کرده بود که انتخابات خبرگان را دست کم نگیریم و حتما شرکت کنیم. کاش آقای نبوی کمی مودبانه تر مطلب می نوشت تا بتوان آن را در روزنامه های داخلی هم چاپ کرد, مطمئنم می توانست خیلی ها را راضی کند. من به پیشنهادهای نبوی اضافه می کنم که در میان دوره ای مجلس هفتم هم شرکت کنید. بسیار پیش آمده در این مجلس که اصلاح طلبان حاضر در بهارستان به خاطر تنها چند رای نتوانسته اند کاری از پیش ببرند.

ما تابع رای مردم هستیم.      امام خمینی

انشاء الله دیگران هم باشند.

ابوذر به دکتر معین گفت: اگه نسیم برای شما آب نداشت برای ما و بچه ها نون داشت. تاج زاده گفت: برای ما چی داشت؟ میرزا هم جواب داد یه شام مجانی. نسیم (نسل سومی های یاریگر معین/میهن) برای خیلی از اعضایش نان داشت, از جمله چهار نفری که در این یک هفته اخیر به خانه بخت رفتند. حاضران دیشب جمع نسبتا کوچکی برای مجلس عروسی بودند ولی خیلی صمیمی تر از آن بودند که فکرش را بکنید. میرزا پیکوفسکی, وقایع اتفاقیه, نوای نی, الپر, فاوا و خیلی دیگر از نسیمی ها. پسر کوچکتر دکتر سروش هم بود که هر کاری کردند نشد که او را هم به وسط میدان هنرنمایی (حرکات موزون سابق) بیاورند. اما بقیه وبلاگ نویسها هر کدام یک حرکتی کردند بالاخره. میانه همان هنرنمایی بود که دکتر خانیکی وارد سالن شد. بعد هم تاج زاده آمد و آخر هم ویژه ترین میهمان, دکتر معین. مطابق انتظاز وقتی همه نشستند دور این تازه واردها, بحث انتخابات داغ شد و برگه های تبلیغاتی و خبرنامه داخلی سازمان مجاهدین انقلاب (عصر نو) بود که دست به دست می گشت.

خلاصه از بقیه قسمتها که فاکتور بگیریم قسمت خداحافظی با عروس و داماد جالب بود که بچه ها آنها را با خواندن سرود یار دبستانی بدرقه کردند. جون به جونمون کنند سیاسی هستیم دیگه.

معرفی آلبوم موسیقی

بهترین هدیه تولد امسال آلبوم «ایران زمین» به خوانندگی بیژن بیژنی و آهنگسازی کامبیز روشن روان بود که توسط سروش در تابستان 1379 منتشر شده است.

مطابق معمول آقای بیژنی ترانه های محلی را اجرا کرده است با این حسن که این بار از هر گوشه این خطه پهناور ملودیی آورده و البته با شعرهای جدیدی مانند سروده هایی از فریدون مشیری. کردی, آذری, بلوچی, مازندرانی, بوشهری, لری, گیلانی و خراسانی. برای همین نام آلبوم ایران زمین انتخاب شده است. برای جاودانه شدن این اثر سعی شده تا از سازهای اصلی هر منطقه استفاده شود. مثلا در« تو بمان» که یکی از ملودیهای اصیل آذربایجانی است از تار آذری, گارمون و دایره استفاده شده است. نوازنده های بزرگی از جمله ارشیر, ارسلان و بیژن کامکار و نیز کامبیز روشن روان در امر تهیه این مجموعه, بیژنی را یاری کرده اند. امروز صبح که برای اولین بار می شنیدمش از شدت هیجان گریه ام گرفت. شنیدن این مجموعه را می شود به هر ایرانی پیشنهاد کرد.

تمام وقت بهش فکر می کنی, اضطراب یا شوق یا هیجان یا هر اسم دیگه.به قول معروف دارن تو دلت رخت می شورن. دوست داری زودتر برسه ولی نمی دونی خوبه یا نه. فقط می خواهی برسه.دیر یا زود می رسه. می رسی. اما هیچ کس نیست. شاید مسیر رو اشتباهی رفتی.